top of page
Search
  • Writer's pictureMyat Tun Oo

သူဖြတ်တာခံမှာလား ကိုယ်ကဖြတ်မှာလား?


စစ်တိုက်ရင် လူသေပါတယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်လိုပေါ့။ ဒါပေမယ့် အချို့ အာဏာရှင်တွေက လက်နက်နဲ့ စကားပြောမှနားလည်တာလဲ ရှိပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ စစ်တိုက်ရင်အရပ်သားကို ရှောင်ရပါမယ်။ မအလက ဒါတွေနားမလည်ပါ။

ယခု တပ်တွေဟာ ပြည်မကနေ ရွှေ့နေပါတယ်။ ရန်သူဟာ ပဲခူးက၊ အင်းတိုင်က၊ ပြည်က၊ ပခုက္ကူကနေ အလွယ်တကူ တင့်ကားတွေနဲ့ သွားလာနေပါတယ်။ ချင်းတောင်ပေါ်၊ စစ်ကိုင်းကိုရောက်ရင် နောက်ကျသွားတတ်ပါတယ်။ စစ်တိုက်ရင်တော့ ညှာလို့မရပါ။

၁၉၄၁ မှာ နာဇီတပ်တွေက ယူကရိန်းနားအရောက်မှာဆိုဗီယက်တပ်က နာဇီတွေဆက်တက်မရအောင်Zaporizhzhya (ဇာပရိုဇီရှာ) မြို့နားက ရေကာတာကို မိုင်းခွဲပြီး ရေကြီးအောင်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ထို့အတူဘဲ နာဇီတပ်ဟာမဟာမိတ်တပ် မဝင်နိုင်အောင် Ludendorff Bridge ကို မိုင်းတွေနဲ့ ဖောက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ယခုစာရေးသူတို့ စဉ်းစားရမှာက မဟာမိတ်တပ်တွေလို ဆီုဗီယက်လုပ်သလို ဂျာမနီကလုပ်သလိုရန်သူတပ်ရွှေ့တဲ့ ရန်ကုန်-မန္တလေးလမ်းမပေါ်က ရန်ကုန်ပြည် လမ်းမပေါ်ကနဲ့ ပခုက္ကူအထွက်ကလမ်းတွေကို ရန်သူသွားလို့မရအောင် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာပါ။ ဥပမာ ဂျာမန်လို တံတားကို ဖျက်ရင်မိမိတို့လဲ ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရန်သူ့တပ်ဟာ သွားချင်တိုင်းသွားလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ပါ။ လေယဉ်တွေက လက်တွေ့မှာ ဒီလောက်အသုံးမဝင်ပါ။

ယခုအချိန်မှာ ပြည်သူတွေအားလုံးစဉ်းစားရမှာက ဆိုဗီယက်က နာဇီကိုတိုက်သလို ရန်သူ့ထောက်ပို့ကို အသေခံဖြတ်မလား ဒါမှမဟုတ်ရန်သူကဖြတ်တာခံမလားဆိုတာပါ။ မိမိတိူ့က မြို့တွေမသိမ်းနိုင်ရင်တောင် လမ်းတွေကို ဖြတ်ထားရင် ရန်သူအုပ်ချုပ်ရ ခက်သွားပါမယ်။ စစ်တိုက်ရတာမလွယ်ပါ။ ဆုံးဖြတ်ရတာ စာရေးရတာထက် ခက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။နောက်ဆုံးက ပြည်သူသာ အဓိကပါ။

1,116 views1 comment
bottom of page